Wiadomości

Strona główna

Kategorie:

tłumaczenia

 określanie celów | sprawy rodzinne | praca inżynier | parki rozrywki | szkolenia menedżerskie | ebiznes pozycjonowanie
biuro tłumaczeńWłóż je tylko. Gerda chciała dziękować zbójniczce, lecz rozpłakała się z wielkiej radości. - Tylko mi nie becz, bo tego nie lubię! - zawołała dzika dziewczynka Hansgrohe Gerda wyszła prędko i bosymi nóżkami biegła co tchu po twardej, kamienistej drodze, obawiając się pogoni - Żebyś wiedziała, jaka jesteś brzydka! A jaka śmieszna, ha, ha, ha! Cóż to za zgniła róża? Pfe! I ta szkaradna! Cała ta skrzynia - stare, brzydkie pudło, tylko ją zrzucić z dachu. Kopnął skrzynię, zerwał różę i rozdeptał. - Kaju! - zawołała z przestrachem dziewczynka. Widząc jej przerażenie, roześmiał się szkaradnie, zerwał jeszcze jedną różę, rzucił ją i wskoczył do swojego okna. Od tej chwili Kaj zmienił się zupełnie bajki dla dzieci co to jest wirtualny O, zaprowadź mnie do pałacu! - Bah! - zakrakała wrona I nagle cudny, świeży, okryty wonnym kwieciem, wystrzelił znów nad ziemię, a Gerda objęła go rączkami, pieściła i całowała śliczne róże Z okrzykiem radości pobiegła ku niemu, obie ręce zarzuciła mu na szyję i mocno przyciskając go do serca, wołała uradowana: - Kaju! Kochany Kaju! Znalazłam cię przecież! Lecz Kaj siedział cichy, sztywny, nieruchomy - a taki zimny! Gerda wybuchnęła płaczem On otworzy ci małą furtkę i ukrytymi schodami zaprowadzi prosto do sypialni księstwa. - O, moja droga wrono! - cicho szepnęła Gerda, idąc do zamku długą, cienistą aleją, w której liście spadały z drzew jak krople deszczu Osoba siedząca w saniach otulona była w ogromne białe futro, a na głowie miała białą futrzaną czapkę gry piłkarskie A co przy tym śmiechu i wrzawy! Wtem wjechały na rynek duże, białe sanie zaprzężone białymi końmi Tylko mi zaraz miej wesołą minę, bo nie cierpię głupich beków. Posadziła Gerdę na poduszce i przywiązała ją mocno do rena, potem otworzyła drzwi, zawołała na buldogi, a gdy weszły do sali, myśląc, że jeść dostaną, przecięła sznur, na którym ren był uwiązany i zawołała głośno: - No, teraz w drogę! Hop! Hop! Z całej siły! A pamiętaj sobie, żeby Gerdzie się co nie stało. Gerda na pożegnanie wyciągnęła do niej małe rączki w ogromnych rękawicach, a ren ruszył z kopyta i pędził jak huragan przez lasy i pola, płoty, rowy, zarośla, bagniska i stepy, dalej, dalej i dalej... Wilki wyły, wrony i kruki krakały, na niebie błyszczały gwiazdy i księżyc, a daleko na północy ukazywało się czerwone światło, pełne dziwnego blasku. - Widzisz zorzę północną, która płonie tam w moim kraju, w kraju wiecznego lodu! - szeptał ren zachwycony i pędził jeszcze szybciej, dzień i noc bez wytchnienia. Na koniec, kiedy chleby zostały zjedzone, a z szynki nie pozostało ani śladu, ukazał się przed nimi biały kraj wiecznego lodu. VI